Pelgrim/yakaniku

De ochtendtrein heeft weer vertraging en bijna alles is bezet.		
De mensheid doet aan normvervaging en heeft zich scheef en breed gezet.
En met een blik naar mij als wapen, maar godverdomme: ik besta.
Dus schuif eens op want ik wil slapen, ’t is maandag.
Even uw aandacht, ik ben al moe. "Yacaniku"  				

Een grote friet met mayonaise, die laatste keus viel haar niet zwaar
in vrije val richting koud ijzer. En in een flits was alles klaar.
En de machinist? Het verantwoorden, de gruwel in tweetaligheid.
De conducteur verliest het noorden op maandag. 
Even uw aandacht… Was ze het moe? "Yacaniku" 

De afschuw houdt ons even samen, die stilzwijgende meerderheid. 
Met de adem, dampend, op de ramen, en hier en daar die warme blik van menselijkheid.
Maar langzaamaan trekt alles zich weer op gang en bewogenheid wordt onbewogen.
Want solidariteit, dat duurt niet lang op maandag. 
Alweer zo’n waan-dag. Men is het moe. "Yacaniku"

Ik ben de trein die met vertraging op dwarsliggers door velden cruiset.
Geprogrammeerd voor de ‘verdraging’ van mensen, leed en liefdesblues.
In eender welke levensfase, ze zitten allen als pelgrim in hun eigen verhaal...
terwijl de koeien verder grazen op maandag.
Ja ’t is weer maandag. De koe zegt boe. Het ga je goed ! 


Foto tekst en muziek: Jo Huylebroeck

In

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *